wonen aan zee is leuk totdat je huid protesteert

Zeeland is echt het mooiste wat er is maar mijn huid denkt daar soms anders over. Die wind hier — niet gewoon wind, maar die scherpe zeewind die dwars door je heen gaat — trekt gewoon al het vocht uit je gezicht. Na een wandeling op het strand ben ik altijd rood. Altijd. Niet de lieve roze blos maar gewoon echt een beetje rauw. Ik woon hier mijn hele leven dus je zou denken dat ik er aan gewend ben maar nee. Vorig jaar winter was echt erg, mijn wangen waren constant droog en strak en ik begreep eerst niet waarom mijn normale routine niet meer werkte. Totdat iemand me uitlegde dat zout in de lucht vocht onttrekt aan je huid, ook als je er niet echt IN zwemt. Gewoon door er te lopen. Ik weet niet of dat wetenschappelijk superklopt maar het voelt wel zo. Wat ik nu doe: altijd iets vettigs na zo'n strandsessie of lange dag buiten. Niet die dunne serums, gewoon een dikke crème. En SPF sowieso, ook in november want die bewolkte Zeeuwse zon is echt niet zo onschuldig als die eruitziet. Ik werk aan de receptie en gasten van buiten Zeeland reageren altijd verbaasd als ik zeg dat ik hier consequent SPF50 gebruik in de winter. Maar ja. Je merkt het gewoon als je het een tijdje niet doet.